12 студзеня / 10.00 і 21.00

Мінулым летам з Будслава прыйшла нечаканая навіна. Пасля 18-гадовага служэння Нацыянальны санктуарый Маці Божай у Будславе пакінуў кусташ айцец Віктар Бурлака.

Напрыканцы жніўня пробашчам тамтэйшай парафіі стаў ксёндз Дзмітрый Дубовік, які раней працаваў на Случчыне, у вёсцы Замосце, і неаднаразова вадзіў да цудатворнага абраза Маці Божай пілігрымкі ў Будслаў. Напачатку года ксёндз Дзмітрый завітаў у Мінск і адказаў на пытанні «Радыё Марыя». Святар распавёў пра планы на гэты год, пра тое, як адаптаваўся да новага месца і чаму вёску любіць больш, чым горад.

Ксёндз Дзмітрый, як на Вашай парафіі прайшлі святы? Вы ж упершыню з жыхарамі Будслава сустракалі Божае Нараджэнне.

— Святкаванне заўжды звязана з тым, што ў Будславе знаходзіцца абраз Маці Божай. І заўсёды на нашую будслаўскую парафію мы глядзім не толькі з пункту гледжання тых святаў, якія адзначаем, але і праз тое, што маем гэты цудатворны абраз Маці Божай. Таму, вядома, гэтыя святы, можа, крыху інакш перажываюцца, чым у іншых парафіях. Аднак, думаю, не нашмат святкаванне адрозніваецца ад таго, што адбываецца ў іншых месцах.

— На пастэрцы касцёл быў запоўнены цалкам?

— Парафія, зразумела, становіцца меншай. Усе вёскі маюць праблему, звязаную з тым, што моладзь з’язджае. Але на пастэрцы было вельмі шмат людзей. І яны былі вельмі задаволеныя тым, што мы пачалі ўпрыгожваць не толькі касцёл унутры, аднак і зрабілі ўпрыгожванне на вуліцы. У гэтым [працэсе] яны таксама ўдзельнічалі.
Вядома, заўсёды інакш перажываеш, калі ведаеш людзей. Сваіх парафіянаў мы (з вікарыем Паўлам Тронам — «Радыё Марыя») яшчэ, можа, не так добра ведаем. Аднак, калі ты асабіста знаёмы з кожным чалавекам, які прыходзіць у касцёл, то, хоць і прамаўляеш да ўсіх, кожнага асабіста віншуеш са святам і бачыш тую радасць, тыя перажыванні, якія ёсць у кожнага чалавека.

сёлетняя батлейка ў Будслаўскім касцёле, фота catholic.by

— Мне падаецца, што раней Вы, як і многія беларусы, як і многія святары, Будслаў ведалі пераважна святочным, летнім, паломніцкім, хаця, мажліва, прыязджалі туды і ў іншы час. Але зараз для сябе Будслаў Вы адкрылі калядным — у свята Божага Нараджэння. Ці адкрыўся ён для Вас па-новаму?

— Судзячы па размовах з парафіянамі, самая ўзрушальная падзея апошняга часу адбылася 8 снежня ва ўрачыстасць Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі. Мы маліліся ў старым касцёле пры старажытным алтары. Вядома, Божае Нараджэнне з’яўляецца вялікай падзеяй, вялікім святам, аднак, калі казаць пра апошнія падзеі, тая Імша для парафіянаў была больш узрушальнай. Людзі кажуць, што для іх змянілася разуменне гэтага алтара. Яны цяпер успрымаюць яго не толькі як прыгажосць, як каштоўнасць, але перадусім як месца, што было прысвечана таму, каб там цэлебравалася Эўхарыстыя.

— Але ці па-новаму Вы паглядзелі на Будслаў падчас апошняй урачыстасці?

— З аднаго боку, Будслаў — гэта месца, дзе адбываюцца шматлікія цуды, куды прыязджаюць людзі з розных мясцінаў, каб звярнуцца да Бога праз заступніцтва Маці Божай, месца, дзе многія перажываюць навяртанне. А з другога боку ты бачыш, што гэта месца, дзе не заўсёды тыя, хто там жыве, падобнае перажывае. Парафія хоць і даволі вялікая, але, як і ў многіх вёсках, хапае неахрышчаных, шмат тых, хто з табой вітаецца нармальна, па-каталіцку, але ў касцёле іх няма. Бо заўсёды, як яшчэ пісаў апостал Павел, там, дзе ўзрастае грэх, там павялічваецца ласка. А Будслаў… З аднаго боку ёсць мы, пілігрымы, якія ідзём туды, а з другога — многія людзі, якія там жывуць, але не ўспрымаюць Божую ласку так, як маглі б успрымаць.

— Вы ўжо пачалі пастырскае наведванне парафіянаў?

— Пакуль не. У нас наведванне людзей традыцыйна пачынаецца з 7 студзеня. Але некаторыя вёскі, куды даехаць будзе больш складана, ксёндз Павел ужо пачаў наведваць.

— Вы кажаце, што парафія па плошчы вялікая. Ці вызначыліся Вы, колькі ж у ёй вернікаў?

— У 1930-я гады колькасць парафіянаў была каля 7 тысяч. На дадзены момант можна казаць пра 500-600 чалавек.

— А на каляду колькі людзей запісалася?

— У першы год нашай працы мы вырашылі не запісваць, а абысці ўсе дамы ў Будславе. Бо многія людзі ведаюць святара, але не ведаюць дарогі да касцёла. Таму мы з кс. Паўлам хочам абысці абсалютна кожны дом у Будславе. Можа, і выганяць нас, аднак хочацца пазнаёміцца не толькі з практыкуючымі католікамі, але і з тымі, хто жыве побач.


сустрэча моладзі ў Будславе, кастрычнік 2018, фота catholic.by


* * *
— Да мясцовых вернікаў яшчэ вернемся. Пэўны час да Маці Божай Вы хадзілі з пілігрымкамі з Мінску і з Баранавічаў, працавалі на Случчыне ў вёсцы Замосце. І тут чалавек, які вадзіў паломнікаў у Будслаў, летась знянацку стаў там пробашчам. Для Вас самога гэта стала нечаканкай?

— Зразумела, гэта было нечаканасцю. Але гэта стала для мяне радаснай нечаканасцю. Ёсць шмат працы. Але чым больш працы, тым больш жадання працаваць. Ходзячы ў Будслаў, я некаторыя рэчы бачыў крыху інакш. І праз гэтае бачанне хацелася б дапамагчы тым жа пілігрымам.

— Ці маглі Вы застацца ў Замосці? Ці гэта нават не абмяркоўвалася?

— Напэўна, можна было. Калі б я мог забраць з сабою сваіх парафіянаў, я б іх усіх забраў! Але ж, зразумела, людзі не будуць пераязджаць. Хочацца служыць не толькі ў невялічкай парафіі. Для большай таксама нешта добрае хочацца зрабіць. Бо для мяне больш важным з’яўляецца не тое, дзе ты знаходзішся, а тое, што ты можаш зрабіць у гэтым месцы. Таму гэта для мяне найважнейшае.

— Як Вашыя парафіяне паставіліся да таго, што вы з’язджаеце?

— Зразумела, што мы мелі нейкія планы і адносна рэстаўрацыі касцёла, і адносна парафіі, але яны паставіліся спакойна да гэтага. Разумелі, што еду не на адпачынак — еду працаваць. І працы будзе яшчэ больш. Ужо перадавалі мне прывітанні праз новага пробашча. Я падтрымліваю з імі добрыя адносіны.

— Дарэчы, Вы памятаеце свой першы візіт у Будслаў?

— Учора маці расказвала, але я не памятаю гэтага, што ў Будславе мы ўпершыню былі ў 1994 годзе.

— Вам тады было дзевяць гадоў.

— Так. Тады ў Будславе даволі падобна было на тое, што адбывалася летась. Ішоў дождж, было гразка. Свядома наведаў Будслаў у 2004-м альбо ў 2005-м годзе, калі яшчэ працаваў на чыгунцы памочнікам машыніста. Атрымалася так, што былі выхадныя дні і я паехаў. Тым больш з Маладзечна, на цягніку,  было даволі блізка ехаць. Тая паездка таксама не вельмі запомнілася. Было інакш, калі скончыў першы курс семінарыі, бо падчас пілігрымкі пазнаёміўся з многімі людзьмі.
З таго моманту крышку змянілася стаўленне да Будслава, як да месца, дзе можна ад Бога атрымаць не толькі ласкі, але таксама перажыць сведчанні іншых людзей. Бо кожны год, ходзячы ў пілігрымку, я рабіў гэта не толькі дзеля таго, каб перажыць духоўную перамену, можа, нават навяртанне, але і каб пачуць сведчанні, убачыць прыклад, як людзі гэта перажываюць. І ў апошнія тры гады пілігрымка стала рэкалекцыямі. Калі ты ідзеш два тыдні ў Будслаў з Брэста і рэкалекцыі займаюць усе два тыдні — гэта вельмі файна.

— Прыгадайце сведчанне, якое асаблівым чынам закранула Вашае сэрца.

— Не скажу, што было нешта канкрэтнае. Я больш гляджу на тое, як паступова змяняецца чалавек. Перамена адбываецца часта незаўважна. Ты бачыш, як змяняюцца характары людзей, як яны перажываюць складанае падарожжа — пілігрымку. Ты бачыш у гэты год аднаго чалавека, а праз год ён прыходзіць зусім іншым. Пра гэта ніхто казаць не будзе, ты і сам ведаць не будзеш, але звонку відаць, што чалавек змяніўся — ён стаў іншым. 

пілігрымка Мінск-Будслаў 2016, фота Ірына Рубінава

— Паломніцтва — час падрыхтоўкі да сустрэчы з Маці Божай. А чым пілігрымка была для Вас? Часам духоўнага ўзрушэння? Ці гэты час губляўся за шматлікімі арганізацыйнымі пытаннямі?

— Святар, які ідзе ў пілігрымку — не важна, арганізуе ён яе ці не, — не толькі перажывае тое, што і ўсе астатнія пілігрымы, але і праз розныя спосабы служыць тым, хто побач. Таму для мяне пілігрымка заўсёды была не столькі пытаннем арганізацыі, колькі тым, што ты можаш нават праз звычайную ўсмешку, жарт дапамагчы чалавеку.

— Былы кусташ айцец Віктар Бурлака казаў, што сапраўдны цуд у Будславе адбываецца ў сэрцы, калі чалавек навяртаецца, а не проста так, што хворы чалавек прыйшоў, пакланіўся і аздаравіўся. Часта заўважалі, што пасля пілігрымкі чалавек рабіўся іншым?

— З некаторымі з тых, з кім я хадзіў у Будслаў, мы бачыліся толькі праз год, падчас наступнай пілігрымкі. І праз год было відаць, што чалавек мяняецца. Але каб перажыць перамену небавязкова схадзіць толькі ў пілігрымку. Справа пілігрымкі — гэта не толькі прайсці шлях. Справа пілігрымкі ў тым, што я нечаму, магыма, навучыўся, атрымаў і развіваю. Калі чалавек не будзе на працягу доўгага часу гэта развіваць, яно знікне і могуць застацца толькі эмоцыі. Атрымаецца, што вернік толькі перажыў радасць. Але плёну ад гэтага не будзе. Варта, каб чалавека заўсёды развіваў тое, што атрымаў падчас гэтага падарожжа.

— Прыгадайце свой першы дзень у якасці пробашча ў Будславе.

— Да гэтага дня я ўжо месяц правёў у Будславе, бо прыехаў напачатку жніўня. Першы дзень у якасці пробашча… Усё як звычайна. Як і раней. Адзінае, што мы распачалі кожны дзень маліцца Ружанец, чаго, на жаль, тут не было раней. Гэтае жаданне было, яго хацелася ажыццявіць у першы ж дзень. Усё астатняе рабілася паступова. Ну, пробашч і пробашч. Асабліва новага нічога не было, бо за месяц прабывання там я ўжо пра ўсё даведаўся. Гэта быў спакойны дзень.

— Як Вас уводзілі ў курс будслаўскіх спраў? Што асабліва неабходна было ведаць?

— Па-першае, моманты, звязаныя з парафіяй. Што за парафіяне, дзе і хто жыве. Мы праехалі ўсе вёскі, якія ёсць у парафіі, каб даведацца не толькі пра тое, дзе яны знаходзяцца, але і ведаць, колькі там жыве чалавек, да якіх хворых трэба прыехаць і гэтак далей. Калі канкрэтна казаць пра сам касцёл, найбольш важным было ведаць рэчы, што тычыліся наведвання храма турыстамі і пілігрымамі. Гэта гісторыя святыні. Калі ты прыходзіш як пілігрым, табе гэта не цікава, але калі знаходзішся там пастаянна і ведаеш, што трэба сустракаць людзей, то пачынаеш ёй цікавіцца. І першы месяц я прысвяціў таму, што слухаў экскурсаводаў і сам нешта чытаў пра гісторыю будслаўскага касцёла. Таксама перачытаў рэчы, звязаныя з цудамі, што адбываліся праз заступніцтва Маці Божай. Перачытаў нават апошнія сведчанні, каб казаць не толькі пра тое, што ёсць цудатворны абраз, але і прыводзіць канкрэтныя прыклады таго, што людзі перажылі. Але цудамі назваць гэтыя выпадкі не магу, бо не было афіцыйнага пацвярджэння.

— Вы чыталі гэта ў парафіяльнай кнізе?

— Напэўна, вы ведаеце, што ў большасці касцёлаў, дзе знаходзяцца цудатворныя абразы, ёсць воты. Калі людзі прыносілі іх да нас, пробашч звычайна прасіў, каб вернікі напісалі, чаму яны прынеслі воты. І апошнія некалькі гадоў воты пераважна прыносяць як падзяку за тое, што ў сям’і, якая не магла мець дзяцей, дзіця з’явілася.

— Пры Вас воты прыносілі?

— Пакуль яшчэ не прыносілі. Гэта, зразумела, не адбываецца кожны дзень. Гледзячы на тое, што там напісана, разумею, што людзі прыносяць іх падчас фэсту.


а. Віктар Бурлака OFM, былы кусташ санктуарыя, фота catholic.by

— Хто Вам напачатку ўсё тлумачыў? Былы кусташ санктуарыя айцец Віктар Бурлака?

— Так, айцец Віктар. Ён 18 гадоў быў пробашчам парафіі. І, зразумела, ён таксама перажываў за тое, каб захаваць душпастырства і далей развіваць.

— Вы правялі з ім ягоны апошні месяц у Будславе. Ці цяжка яму было пакідаць Будслаў?

— Заўсёды складана пакідаць месца. Нават тады, калі ты ўсяго некалькі гадоў там працуеш. Гэта па сабе ведаю. Ты працуеш, маеш нейкі план. І, зразумела, складана пакідаць сваю працу. Таму ведаю, што айцу Віктару рабіць гэта было складана, але так атрымалася, што яму прыйшлося з’ехаць. Не ведаю прычыны, аднак айцы бэрнардыны пакінулі Будслаў. Зразумела, што многім, хто працаваў ў Будславе вікарыямі — айцы Цыцыліян, Багдан, Язафат — таксама было цяжка выязджаць, нават пабыўшы тут два-тры гады. Пакідаць парафію з добрымі людзьмі, месца, дзе адбываюцца цуды, вельмі складана.

— Дзе айцец Віктар працягнуў служэнне?

— Ён цяпер служыць у Збаражы. Гэта Украіна.

— Ці збіраецца ён прыехаць на сёлетні фэст разам з іншымі бернардынамі?

— Айцы бэрнардыны казалі, што будуць.

***
— Ксёндз Дзмітрый, як вас ўспрынялі вернікі? Ці прысутнічаў напачатку лёгкі недавер да вас?

— У вёсках, можа, крыху інакш, чым у гарадах. У вёсках цябе альбо прымуць, альбо не. Нечага сярэдняга тут няма. Усё вельмі канкрэтна. І спецыфіка вёскі звязана з тым, што з адным чалавекам паразмаўляў, а праз дзесяць хвілін пра гэта ведае ўжо ўся вёска. Таму адразу трошкі насцярожана паглядалі, але на гэты момант у нас ўсё добра. У парафіянаў заўсёды ёсць пытанні, каб не было таго, што нешта вельмі моцна зменіцца адразу. І фактычна нічога не змянілася. Бо няма сэнсу змяняць. Тут і так усё добра працуе. Адзінае, што на лета ёсць планы, звязаныя з душпастырствам. А так усё, паўтаруся, добра працуе.

— Мясцовыя парафіяне падобныя да тых, з кім Вы працавалі ў Замосці? Альбо жыхары Будслава больш ганарлівыя праз тое, што жывуць каля Маці Божай?

— Не, няма гонару, што жывем каля Маці Божай. Ёсць разуменне, што, як тыя, хто жыве побач, мы абавязаныя прыняць пілігрымаў, мы абавязаныя трошкі інакш служыць людзям, чым у іншых месцах.
Я ўжо размаўляў з многімі парафіянамі аб тым, як яны перажываюць фэст. Фактычна большасць парафіянаў не проста чакае, маўляў, прыйдзіце да мяне, пілігрымы, але сапраўды шмат працуюць дзеля таго, каб фэст прайшоў як мага лепш. Няма разумення, што мы паны, але ёсць разуменне, што ты жывеш побач і павінен яшчэ больш прыкладаць намаганняў — як духоўных, так і фізічных, — каб дапамагчы людзям, якія сюды прыходзяць.

* * *
— Давайце крышачку пагаворым пра саму святыню. Тым больш ад Вас шмат цікавых навін прыйшло. Пачнем вось з чаго. У апошняе дзесяцігоддзе касцёл рэканструявалі. Ён змяніўся, знешне стаў яшчэ больш прывабным, але не ўсё, можа, заўважна. У якім ён стане зараз? Ці неабходны яшчэ рамонтныя працы?

— Большая частка працаў, звязаных з фасадам і дахам, ужо выканана. Засталося вырашыць пытанні з адвядзеннем вады. Па ім мы ўжо працуем з архітэктарамі, будаўнікамі. І засталіся яшчэ пытанні, звязаныя з унутранай рэстаўрацыяй. План ужо ёсць. Спачатку будзем рабіць так званы стары касцёл. Магчыма, што там на сценах захаваўся роспіс, пра што казалі рэстаўратары. Пасля плануем рэстаўрацыю старога алтара, галоўнага, а потым — усяго касцёла. І завершым усё рэстаўрацыяй аргана. Гэта, зразумела, вялікі аб’ём працы, але мы ўжо працуем з рэстаўратарамі над праектамі. Усё ж такі дзяржаўныя законы патрабуюць, каб мы не толькі карысталіся працай прафесіяналаў, але і каб пад гэта ў нас яшчэ былі адпаведныя паперы.

цэлебрацыя Эўхарыстыі каля алтара Адведзінаў Найсвяцейшай Дзевы Марыі, снежаня 2018, фота catholic.by

— Вы нядаўна аднавілі набажэнствы каля старадаўняга алтара Адведзінаў Найсвяцейшай Дзевы Марыі, які ў народзе называюць «чорным». Колькі часу каля яго не праводзілі Імшу?

— Дакладна не скажу, але Эўхарыстыю там не служылі шмат гадоў. А ў нас узнікла жаданне, каб яна там была. Бо алтар быў кансэкраваны, алтар цудоўны. І я заўсёды імкнуся данесці вернікам, што рэчы, якія нашыя продкі некалі ахвяравалі для таго, каб яны служылі Божай славе, мы павінны выкарыстоўваць для гэтай мэты. Атрымліваецца так, што турысты пераважна прыязджаюць дзеля таго, каб паглядзець на гэты алтар, а мы, людзі веруючыя, не карыстаемся ім па прызначэнні. І мы зрабілі гэта не столькі дзеля таго, каб паказаць, што, маўляў, так, ён у нас ёсць, колькі для таго, каб тое, шо ў нас ёсць, што ахвяравана Богу, выкарыстоўвалася з гэтай мэты. Таму нават некаторыя сучасныя літургічныя рэчы, якія маем, адставілі ў бок, і карыстаемся старажытнымі, якія, можа, больш каштоўныя. Часам боязна браць іх у рукі, аднак людзі ахвяравалі іх калісьці дзеля таго, каб яны служылі Божай славе. І мы стараемся рабіць, каб так і было.

— Якія з гэтых каштоўнасцяў, што захоўваюцца ў Будславе, Вас асабліва ўразілі?

— Ёсць такія рэчы, але я не хачу казаць пра іх канкрэтна. Адна з іх цяпер знаходзіцца на рэстаўрацыі ў Нацыянальным мастацкім музеі. Думаю, многія з іх можна будзе ўбачыць, але не раней, чым пасля фэсту. Гэта звязана з тым, што мы хочам закрыць праход праз прэзбітэрый, і зрабіць так, каб ён выкарыстоўваўся толькі для цэлебрацыі Эўхарыстыі. І калі ў нас гэта атрымаецца, многія рэчы, якімі мы не карыстаемся па прычынах бяспекі, таксама можна будзе ўбачыць у касцёле. Але гэтага трэба пачакаць.

— Чуў, што пры касцёле захавалася шмат здабыткаў. Ці ёсць жаданне стварыць пры ім музей?

— На жаль, іх не так шмат, як хацелася б. Так, ёсць думкі зрабіць музей. Ужо былі падобныя прапановы і ад нашых парафіянаў, але не з рэчамі, што выкарыстоўваюцца падчас літургіі. У музеі будуць іншыя прадметы.
У нас, паўтаруся, ёсць патрэба ў стварэнні музея. Тым больш, у гэтым годзе мы плануем пачаць археалагічныя працы ля падмуркаў кляштара, каб яго закансерваваць. І дзеля таго, каб пакінуць у Будславе тое, што будзе знойдзена, нам таксама патрэбны музей.

— Хто выступіў з прапановай правесці раскопы?

— Я звярнуўся да археолагаў, якія маюць права працаваць у нашым раёне. З імі мы ўжо размаўлялі. Адзіная іх умова — патрэбныя валанцёры, якія б праводзілі адпаведныя працы. Таму плануем, што яшчэ да лета будзем запрашаць ужо на канкрэтныя даты ахвотных дапамагчы. Аб’ём працы не такі і вялікі, але, зразумела, што без валанцёраў зрабіць гэта будзе немагчыма.

— Працы пройдуць летам?

— Хутчэй за ўсё ў ліпені.

— А дзе збіраецеся рабіць музей?

— У Будславе, але канкрэтна казаць пра месца пакуль не буду. Яно нам пакуль яшчэ не належыць.


* * *
— Ці адчулі Вы сябе ўжо ў ролі экскурсавода? Пробашчу ўсё ж такі таксама неабходна гасцям паказваць храм і расказваць пра яго.

— Мы заўсёды стараемся сустрэць кожную турыстычную групу і расказаць не толькі пра гісторыка-культурную каштоўнасць, якой з’яўляецца касцёл, але і пра тое, што гэтае месца вельмі важнае для вернікаў. Бо неаднойчы мы сутыкаліся з тым, што людзі разумеюць касцёл як музей. І праз гэта часам узнікаюць праблемы. Напрыклад, сястра Вольга (Вольга Данькоўская CSFN, назарэтанка  — «Радыё Марыя») расказвала пра адно здарэнне. Адна з жанчын прыехала разам з турыстычнай групай і, як кажуць, хацела прылажыцца да абраза Маці Божай. Яна не знайшла іншага выйсця, як палезці на алтар, на табэрнакулюм і далей — да абраза.
А аднойчы мы не паспелі дайсці, і, калі прыйшлі ў касцёл, убачылі, што людзі, якія набылі абразкі з Маці Божай, цёрлі іх аб табэрнакулюм. Менавіта таму мы стараемся кожную групу сустрэць, расказаць, што гэта за месца, расказаць пра некаторыя рэчы, якія аб’ядноўваюць хрысціянаў, і стараемся, калі хто хоча, учыніць сакрамэнт споведзі. Бо не аднойчы бывала так, што прыязджала група турыстаў, і з гэтай групы два, тры ці пяць чалавек хацелі прыступіць да сакрамэнту споведзі.

— Нядаўна прыйшла вельмі добрая навіна ад ЮНЕСКА: Будслаўскі фэст унесены ў спіс нематэрыяльных культурных каштоўнасцяў. Вельмі добрая падстава для турыстаў, каб наведаць урачыстасць. Але што гэта азначае менавіта для Вас і парафіі?

— Фактычна фэст — гэта праца не толькі парафіі, але і многіх іншых людзей. Зразумела, цяпер перад намі стаіць заданне не толькі захаваць, а ўдасканальваць некаторыя моманты, каб яшчэ больш людзей маглі і пачуць, і прыбыць да нас на фэст.

— Праграма фэсту ўжо зацверджана?

— Думаю, да канца студзеня праграма святкавання будзе абвешчана. Таму чакайце інфармацыі.

— Але ўсё ж такі, якія ідэі Вы хочаце ажыццявіць у межах фэсту? 

— Усё прачытаеце пазней.

— А што тады трэба зрабіць з фэстам у Будславе, каб ён яшчэ больш стаў прывабным?

— Ёсць некаторыя рэчы, якія трэба ўдасканальваць. Гэта ведаю не толькі я, бо размаўляў і з іншымі святарамі, кансэкраванымі асобамі і свецкімі вернікамі. Ёсць канкрэтныя рэчы, можа, не зусім прыемныя, але якія трэба паляпшаць. Найбольш гэта звязана з інфраструктурай. Таму што арганізацыя заўсёды на належным узроўні. Над ёй працуе вялікая група людзей. Аднак інфраструктура — гэта найбольшая праблема для нас. Рабіць некаторыя рэчы для фэсту — гэта вельмі накладна матэрыяльна. Бо калі толькі раз на год чымсьці карыстаешся, а ўвесь астатні час яно проста стаіць, узнікае пытанне, ці патрэбна яно. Бо па-за фэстам усё гэта нікому абсалютна непатрэбна. Але будзем шукаць магчымасці, каб неяк вырашыць нашыя пытанні. І тут трэба не толькі нашае жаданне, але і сродкі.

пілігрымы падыходзяць да святыні, Будслаў 2018, фота catholic.by


— Ці ёсць жаданне адкрыць у Будславе дом пілігрыма?

— Жаданне ёсць. Але заўжды ўзнікае пытанне: «Ці ёсць у гэтым патрэба?» Бо трэба разумець, калі такія рэчы адкрываць, узнікне адказнасць за тых, хто там будзе працаваць. Гэта першае. А па-другое, ці гатовы самі людзі не проста плаціць за нейкі пачастунак, а жыць як у сапраўднай гасцініцы ці ў нечым падобным? Можна ўсё зрабіць. Але калі гэта будзе патрэбна толькі нам, як парафіі, дык яно нам не трэба.

— Літаральна за некалькі хвілін да пачатку гутаркі даведаўся, што Вы хочаце запрасіць у Будслаў першакамунійных  дзяцей Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі.

— Наогул гэта не новая ідэя. Неаднаразова падобнае ўжо адбывалася. Напрыклад, калі я быў яшчэ міністрантам у Чырвоным касцёле, дзеці з нашай парафіі кожны год пасля першай Камуніі прыязджалі ў Будслаў. У Польшчы таксама ёсць такая традыцыя — там едуць у Чэнстахову. Такую ідэю ў нас прапанавалі святары і кансэкраваныя асобы. Пра гэта ўжо аб’явілі, сказалі, каб запісалі колькасць дзяцей. Праўда, мы хочам, каб дзеці былі не толькі з нашай дыяцэзіі — санктуарый усё ж такі нацыянальны. І хочацца, каб, калі ёсць магчымасць, да нас прыехалі і з іншых дыяцэзій. І каб была не толькі святая Імша, але і экскурсія для дзяцей, і, можа, нейкія гульні і забавы. Мы можам гэта зрабіць. Ёсць толькі пытанне з арганізацыяй. Таму бліжэйшыя некалькі месяцаў будзем збіраць інфармацыю, і, думаю, у парафіях пробашчы будуць аб’яўляць, калі ўсё адбудзецца. Плануем сустрэчу на канец мая - пачатак чэрвеня.

— І напрыканцы ўсё ж такі назавіце свае планы, ідэі, датычныя Будслава, якія хочацца ажыццявіць.

— Калі казаць пра рэканструкцыю, адрэстаўраваць алтары — галоўны і стары. А калі казаць пра душпастырства, хочацца, каб Будслаў быў не толькі вядомы сваім фэстам, але каб гэта было месца, куды ў любы час чалавек мог бы прыехаць і паспавядацца, пабыць на святой Імшы, спакойна памаліцца і паразважаць. Хочацца паступова ісці да таго, каб санктуарый быў не «аднаразовы», а каб чалавек штодня мог бы прыйсці з патрэбамі, «знайсці вушы» святара ў канфесіянале і падтрымку.

— Вы ў Будславе амаль паўгады. Ужо сапраўды адаптаваліся да новага мястэчка? Ці лічыце сябе шчаслівым чалавекам, які патрапіў туды, куды хацеў, куды марыў?

— Для мяне галоўнае, што я не ў горадзе. Бо пасля вёсак я да горада стаўлюся не вельмі.

— Чаму, прабачце?!

— Не ведаю. У вёсцы неяк спакайней. Сёння быў ў бацькоў у гасцях — у гарадской кватэры. Не ведаю, як яны жывуць. Я ім спачуваю — тым, хто жыве ў кватэры. У вёсцы ты нават як святар служыш інакш. Ты ведаеш кожнага парафіяніна, ты ведаеш ягоныя клопаты і праблемы. Ты таксама маеш магчымасць служыць не толькі як святар, але і займацца тымі рэчамі… Ведаеце, кожны мужчына любіць гараж. І я таксама люблю хадзіць у гараж. Там шмат розных інструментаў, там можна заняцца іншымі справамі больш для адпачынку, каб пазней як святару можна было служыць больш спакойна. Таму я задаволены тым, што працую не ў горадзе, а ў ціхім месцы, якое перапаўняецца Божымі ласкамі.

Тарас Шчыры, «Радыё Марыя»

Поўную версію інтэрв'ю можна паслухаць у суботу, 12 студзеня, у праграме «Шчырыя размовы» а 10-й і а 21-й гадзіне.

 

© 2016 «Радыё РМ» / E-mail: radiomariaby@gmail.com / Тэл.: +375 (29) 306-22-65 / РБ, г. Мінск, ул. Чайкоўскага 70, оф. 3 / УНП 192658625
Працоўныя гадзіны: 8.00 - 22.00