"З моста быў бачны яе дом, што бетонным кубам узвышаўся над купамі абляцелых таполяў і нізкімі будынкамі. Ён пераставаў круціць педалі, прыгінаўся, і ровар сам набіраў хуткасць.
Сапсаваная маланка скураной курткі разыходзілася, халоднае паветра ахоплівала цела, і з’яўлялася пачуццё палёту над шурпатай плоскасцю асфальту..." Слухайце апавяданне пра тое, як няпроста бывае, часам, зразумець сябе, зразумець чаго прагнеш, да чаго імкнешся і чаму табе, часам, даводзіцца пакідаць чалавека, які табе падабаецца.
